Książki

Miejsca i Antykwariat

Dodano w kategorii: bibliofilstwo, dnia on 3 marca 2010

Miejsca

I w przypadku Galla zapamiętałem wygląd kupionego wtedy egzemplarza: był czyściutki, nieobcięty, w żółtym półskórku i z prostokątnym grzbietem. Rzadko tam chodziłem, właściciel nastawił się bowiem na dwie specjalności, które były dla mnie obojętne: sprzedaż używanych podręczników szkolnych i uniwersyteckich oraz popularnych dzieł z zakresu darwinizmu, seksuologii i chorób wenerycznych. Równie rzadko widywał mnie Baumkoler, łysy, brodaty i niechętny klientom staruszek, którego antykwariat leżał również po nieparzystej stronie Świętokrzyskiej, ale już poza placem Napoleona, bliżej ulicy Marszałkowskiej. Pora już jednak, żeby przejść na drugą stronę ulicy i zacząć wędrówkę w kierunku odwrotnym, do Nowego Światu. Otóż najbliżej Marszałkowskiej znajdował się (mniej więcej do 1935 r.) spory antykwariat Joachima Babeckiego, który ostrogi antykwarskie zdobył przy swym teściu, Englercie, ale któremu zawsze przeszkadzało w interesach słabe zdrowie, coraz częściej zmuszające go do korzystania z pomocy małżonki.

Antykwariat

Po tej samej stronie Świętokrzyskiej znajdował się jeszcze antykwariat Millera, nawet z daleka łatwy do odróżnienia z powodu zielonego koloru bocznych szafek wystawowych. Sporadycznie jedynie odwiedzając Babeckiego, stale jednak zachodziłem do niedaleko położonego “Bazaru Literackiego”, najpierw do starego Jakuba Jabłonki, a później do jego sukcesorów. Przyjmowano mnie tam zawsze w sposób wyjątkowo uprzejmy, książki zaś wyceniano w sposób bardzo umiarkowany, toteż nabyłem tam sporo rozmaitych dzieł, głównie “młodszych” zresztą, przede wszystkim zaś wiele książek mego ojca oraz po moim ojcu, a także rzadkich zbiorków poetyckich i nowelistycznych. W “Bazarze” również udało mi się kupić piękny egzemplarz słynnej wiedeńskiej edycji Sofijówki Trembeckiego (1815), ozdobiony kompletem akwatint pejzażowych, tym się jednak różniący od innych, że obydwa portrety autorskie (tj. Trembeckiego oraz jego tłumacza, hr. de Lagarde) miał jedynie w litograficznych kopiach, wykonanych w 1836 r. w warszawskim zakładzie litograficznym

Tagi: Antykwariat, Bazar Literacki, książka, Miejsca

Czytanie dzieciom

Żyjemy w dobie nowoczesnych technologii. Dużo dzieje się wokół nas, ale i w naszym życiu i w nas. Otaczają nas coraz nowsze modele telefonów komórkowych, laptopów, przenośników dysku, odtwarzaczy mp3, mp4. Nie trudno się zatem dziwić, że dzieci wolą obejrzeć bajkę w telewizji lub na dvd, a rodzice obarczeni codziennymi sprawami i ciągle pochłonięci zarabianiem pieniędzy zapominają o czytaniu dzieciom, pozwalają za to na ciągłe siedzenie przed komputerem. Zapracowana mama może wtedy zająć się pracami domowymi, codziennymi porządkami, a tata chwilę posiedzieć przy pracy, której nie zdążył wykonać w Birze. I wszyscy są zadowoleni. Dzieci mają swoje ulubione bajki, nie muszą zmuszać się do kolorowania malowanek, a rodzice chwilę dla siebie lub na prace w domu bądź na to, czego nie zdążyli skończyć w pracy. Ale to szczęście tylko pozorne, nic bowiem nie wzbogaca człowieka bardziej, jak książki. Czytanie rozwija myślenie, wpływa pozytywnie na rozwój inteligencji dziecka, a także wyobraźni, pozwala mu przede wszystkim twórczo reagować na rzeczywistość.

Sekret szybkiego czytania

Zawsze miałam problemy z czytaniem. Najpierw zniechęcenie, potem przekonanie, ze tak trzeba, dopiero na końcu, świadomość czerpania przyjemności z każdego przeczytanego słowa. Zawsze zastanawiał mnie fenomen prędkości czytania przez tatę. Brał książki na noc do pracy, a ponieważ jest palaczem to w kotłowni czas przy książce zawsze szybciej mu mijał. Nie mogłam nigdy pojąc, jak tata potrafi wziąć czterystustronicową książkę na 8 godzin do pracy i przeczytać ją w tym czasie. Jako dziecko, a potem nastolatka pytałam kilkakrotnie. Tata zawsze powtarzał, że nie trzeba czytać dokładnie całego zdania słowa po słowie, a łapać całościowo linijki. Mój mały mózg nigdy nie mógł tego ogarnąć. Jeszcze w liceum czytałam słowo po słowie, choć łatwiej przychodziło mi łapanie sensu w linijkach. Na studiach odkryłam dopiero sekret szybkiego czytania, który opierał się na zbieraniu wzrokiem kilku słów z danej strony w jednej pionowej linii. Tak można przeczytać całą książkę bardzo sprawnie. Taką techniką posługują się również prowadzący kursy szybkiego czytania, nie ma jednak gwarancji, że zapamiętamy jakieś szczegóły książki, a tylko najważniejsze jej sceny, które stworzą główną linie fabularną.

Miejsca i Antykwariat

Czytanie dzieciom

Przyjaciele

Archiwum

Sekret szybkiego czytania

Opis Strony

O Autorze: Pisarka